Είναι κάτι άνθρωποι που δεν ήταν πλασμένοι γι' αυτό τον κόσμο.

Όλη τους η ύπαρξη μοιάζει παράδοξη. Παράταιρη. Τους βλέπεις που και που να περπατάνε σκυφτοί στο δρόμο, χαμένοι σε κόσμους τόσο μακρινούς, που αν τους κοιτάξεις κατάματα νιώθεις να στροβιλίζεσαι στη δίνη του αέναα κινούμενου μυαλού τους.

Και τι ιδέες που έχει φυλαγμένες αυτό το μυαλό! Τι λέξεις, τι εικόνες! Αυτοί οι άνθρωποι δε μοιάζουν να κατανοούν τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω τους. Συνομιλούν σιωπηλά με την ψυχή τους και κραυγάζουν εκκωφαντικά στις ψυχές των άλλων, μέσα από ένα πινέλο ή ένα μολύβι, που κάποιες φορές θαρρείς πως είναι η μόνη γέφυρα που τους συνδέει μ' αυτή τη ζωή.

Γιατί είναι πολύ μακριά απ' τη ζωή ετούτοι οι άνθρωποι. Τα όνειρά τους δεν αγκυροβολούν στα γνώριμα λιμάνια της σκέψης, μόνο σαλπάρουν μοναχικά στο ηλιοβασίλεμα, ψάχνοντας... για τι; Ούτε εκείνοι το γνωρίζουν πολλές φορές. Όμως κάτι ψάχνουν... Το βλέπεις, το νιώθεις, το αφουγκράζεσαι. Μα δε μπορούν να το ζητήσουν. Δεν ξέρουν να μιλούν δυνατά, κι αν γνώριζαν ποτέ το έχουν πια ξεχάσει. Γιατί οι μούσες είναι ύπουλες και μοχθηρές. Σου χαρίζουν κόσμους ολόκληρους, μα σαν ακούσεις το τραγούδι τους σου κλέβουν το μυαλό και τη μιλιά, κι έτσι το μόνο που σου απομένει είναι να υποκύψεις στα τερτίπια τους και να μείνεις μόνος, εσύ και η τέχνη.

Η τέχνη... Μια γλυκιά μέθη που σε καταποντίζει στην πιο βαθιά άβυσσο και σε ανυψώνει στον πιο ψηλό ουρανό. Η τέχνη δε φοβάται θεούς και δαίμονες. Τους ζωντανεύει και τους φέρνει αυταρχικά στη γη, χωρίς να δέχεται αντιρρήσεις. Με συνεργό τη φαντασία παριστάνει το Θεό και σκαρώνει κόσμους και πλάσματα που δεν τα γνώρισαν ποτέ οι αισθήσεις. Κλείνει το μάτι σκανταλιάρικα στον καλλιτέχνη και τον παρασέρνει μέσα της... Ποιός μπόρεσε ποτέ ν'αντισταθεί στο κάλεσμα των Σειρήνων;

Αν συναντήσετε ποτέ αυτούς τους ανθρώπους, εκείνους που μένουν πάντα στις σκιές, χαζεύουν αμίλητοι τη βροχή και αγναντεύουν τον ορίζοντα ακίνητοι σαν αγάλματα, μην πλησιάσετε. Το άγγιγμά τους είναι φωτιά και πάγος και το σημάδι του δε χάθηκε ποτέ από κανέναν. Γιατί έχουν έναν τρόπο αυτοί οι άνθρωποι να αγγίζουν τον άυλο κόσμο, προσπερνώντας τον υλικό. Μέσα στις φλέβες τους ρέει η γλύκα του ρομαντισμού και το φαρμάκι της καχυποψίας. Χτίζουν τείχη γύρω από την καρδιά τους επειδή δε βρήκαν συνταξιδιώτη για τις ατελείωτες περιπλανήσεις του μυαλού τους. Τα δίχτυα που απλώνουν για να ψαρέψουν την ενσάρκωση της μούσας τους είναι η πιο καλοστημένη παγίδα του κόσμου. Κι αυτό γιατί οι ίδιοι δε γνωρίζουν την ύπαρξή της. Τους ξεγελάει η τέχνη με ψευτιές πως τάχα θα βρουν την "αδελφή ψυχή" τους. Κι όταν πιστέψουν πως τη βρήκαν; Την έχουν πια εξυψώσει σε τόσο τρομακτικά επίπεδα που, όταν η κάθε αναπνοή της τους θυμίζει πως είναι απλά ανθρώπινη, την καταποντίζουν με απογοήτευση. Την τσακίζουν λίγο-λίγο. Σαν βρυκόλακες την απομυζούν, αφήνοντας πίσω άδεια καύκαλα. Όλες οι μούσες πέθαναν νέες...

Όμως μήν τους μισήσετε γι' αυτό. Λατρέψτε τους, γιατί με τη θυσία μιας ψυχής στέλνουν χιλιάδες στον παράδεισο. Διαβάστε τους, θαυμάστε τους, αγαπήστε τους... Κλάψτε και γελάστε μαζί τους, παρασυρθείτε από την ομορφιά των έργων τους... Μα μείνετε μακριά τους.